Η επίπτωση της νόσου στον γενικό πληθυσμό PDF Εκτύπωση E-mail

Η επίπτωση της νόσου στον γενικό πληθυσμό αντικατοπτρίζεται σε διάφορες μελέτες και στην σημερινή εποχή αυτό μεταφράζεται σε οικονομοτεχνικά κριτήρια θεραπευτικής προσπέλασης. Η νόσος του Parkinson,  αποτελεί κυρίως νόσο των ηλικιωμένων και έχει συχνότητα 3% στον γενικό πληθυσμό. Η νοσηρότητα στον πληθυσμό αυτό είναι 3 φορές μεγαλύτερη απ’ ότι στον φυσιολογικό πληθυσμό και επιδημιολογικές μελέτες αναφέρουν ότι περί το έτος 2040 η νόσος του Parkinson θα αποτελεί την 2η συχνότερη αιτία θανάτου μετά τον καρκίνο.

    Η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης (στην Ελλάδα είναι  κατά μέσο όρο 72 έτη για τους άνδρες και 76 έτη για τις γυναίκες) και η πολύ πρόσφατη επιστημονική ανακοίνωση της αποκρυπτογράφησης του ανθρωπίνου γονιδιώματος (DNA), μολονότι είναι γεγονότα που επιφέρουν επιστημονική προσδοκία, στην νόσο του Parkinson λόγω του γεγονότος της εκφύλισης των βασικών γαγγλίων με την ηλικία, επιφέρουν ακόμη μεγαλύτερη αγωνία για νέες θεραπευτικές προσπελάσεις, διότι αναμένεται αύξηση του αριθμού των πασχόντων. Η μέχρι σήμερα ευρέως ακολουθούμενη φαρμακευτική αγωγή με συνδυασμό φαρμάκων,  συνεπάγεται μελλοντικά μεγαλύτερο κοινωνικό και επακόλουθο οικονομικό κόστος φαρμακευτικής αγωγής.

   Μελέτες κόστους της φαρμακευτικής αγωγής δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν στοιχεία πού αναφέρουν εξαμηνιαίο κόστος ανά ασθενή EUR 2580 στην Γαλλία, ετήσιο κόστος ανά ασθενή DM 14500 / 11870 στη Γερμανία που επιφέρουν συνολικό ετήσιο κόστος DM 320 million, ενώ στην Μεγάλη Βρετανία το συνολικό ετήσιο κόστος υπολογίζεται σε 383 million pound sterling, με τιμές 1992, ενώ στις Η.Π.Α. το ετήσιο κόστος υπολογίζεται σε $25 billion. Τα οικονομικά μεγέθη αυτά που επιβαρύνουν τα ασφαλιστικά ταμεία και το κοινωνικό σύνολο, για την συντηρητική – φαρμακευτική αγωγή, είναι τεράστια συγκρινόμενα με την σύγχρονη χειρουργική θεραπεία που απαιτεί μόνον κόστος εξοπλισμού και καταργεί την φαρμακευτική αγωγή. Η αποτελεσματικότητα της χειρουργικής θεραπείας μεταφράζεται σε οικονομικό – κοινωνικό όφελος διότι οι ασθενείς που ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στην χειρουργική θεραπεία, είναι πλέον χωρίς φαρμακευτική αγωγή και συνεπώς το κόστος θεραπείας περιορίζεται στο κόστος της χειρουργικής επέμβασης. Αυτό είναι μικρό, διότι για την χειρουργική επέμβαση απαιτείται χρόνος ενδονοσοκομειακής νοσηλεία 2 (δύο) ημερών.